|
Mechelen / try-out in privé-woning (11/12/04): "Een
week na de voorstelling nog onder de indruk / Beklemmend
gevoel / Louterende ervaring / Schitterend pianospel / Doet
deugd als je met een bezwaard hart zit / Bedankt voor de
energie die jullie in deze problematiek willen steken / Tof,
blij dat ik erbij was / Bedankt voor de mooie avond die doet
nadenken / Prachtige muziek die een adembenemende monoloog
ondersteunt / Intrigerend, ontroerend / Onovertrefbaar,
nagenieten verzekerd / Zeer herkenbaar, veel geleerd / ...enz..enz..
(Sprokkels uit het plaatselijke gastenboek)
Aula Middelheim ziekenhuis (16/3/05):
"Met
UITGEWIST bracht Pol Goossen een verscheurend portret van een
zoon wiens moeder leed aan de ziekte van Alzheimer; een
ijzingwekkende monoloog over verval en eenzaamheid, afdalend
in de diepste spelonken van de wanhoop. Gelukkig zorgde de
talentrijke pianiste Gill Masson ervoor dat de spanning
geregeld onderbroken werd. Het menselijk drama zal de noodzaak
tot doorgedreven geconcentreerd onderzoek verder
benadrukken." (Professor Peter Paul De Deyn - Middelheim
- Antwerpen)
Elzenveld voor Het Dementiecafé
(8/8/05): "Hierbij
letterlijk een pluim! Ik werd geroerd tot in het diepste van
mijn ziel. Ook felicitaties aan de pianiste; de muziek gaf het
geheel meerwaarde en dimensie; zij kon met de toetsen, net
zoals u met de woorden, beroeren zodat je er kippe(n)vel van
kreeg. (Mia Pincket - Mortsel)
Verzorgingstehuis Immaculata te Edegem
(27/9/05):
"Uitgewist heeft me enorm aangegrepen; ben nog steeds
onder de indruk en zo emotioneel dat ik bepaalde stukken
helemaal herleef; jij hebt me duidelijk gemaakt dat ik
schuldgevoelens gewoon moet wissen." (Gerda Uyttendaele -
Edegem)
Hogeschool
Gent (26/04/07)- Ik was sterk ontroert door uw presentatie en ben
zeer trots op het feit dat er eindelijk iemand is die de
correcte gedachten van een Alzheimer patiënt verwoord
heeft.Alsook het eigenlijke rouwproces, schuldgevoel van de
familie ten aanzien van de moeder, de patiënt dat aangekaart
wordt.
Wat u verwoordde leek ons alle twee niets anders dan de
waarheid; de naakte, echte waarheid. En ik hoop bij deze dat
het verplegend personeel zich hierbij iets gerealiseerd hebben
omtrent de gedachten van dergelijke patiënten.Ik; alsook mijn
moeder; feliciteren u voor de moed die u heeft om deze
monoloog te presenteren.
(Sharon Lowie Studente sociaal agogisch werk; Hogeschool
Gent)
Klik hier
voor nog meer reacties.
Bezoek ook de website van Pol Goossen :
www.polgoossen.be
|
